Is het vloeken in de (blues)kerk als ik zeg dat niet Grolloo, maar Haarlem dé blueshoofdstad van Nederland is? Ik snap dat menig wenkbrauw zal fronsen vanwege het negeren van de oefenresidentie van Harry ‘Cuby’ Muskee, het C+B Museum en het jaarlijkse internationale bluesfestival. Nee, ontegenzeglijk hoort Grolloo met grote letters op de blueskaart van Nederland te staan.
Echter in mijn optiek verdient Haarlem het werkelijke predicaat vanwege vier bluesacts die de stad heeft voortgebracht: Oscar Benton Blues Band, Barrelhouse, John The Revelator en Rob Hoeke. De discografie van deze artiesten bij elkaar opgeteld is niet alleen in kwantiteit indrukwekkend, maar vooral juist in kwaliteit. Met name in de jaren 60 en 70 heeft dit zelfs tot Top 40-noteringen geleid. Blues en aanverwanten. Daarbij komt dat in Haarlem één van de weinige échte bluespodia van Nederland staat: de Haarlem Blues Club. Voor mij is er geen enkele twijfel dat die eretitel daar op zijn plaats is.
Dat Haarlem ook veel bekende pop- en jazzmuzikanten had en nog heeft, is ook waar: van Boudewijn de Groot, Rick de Leeuw en Gotcha! tot Alain Clark, Chef’s Special en Niels Geusebroek. Overigens kwamen sommige leden van Ekseption en The Bintangs ook uit Haarlem. Voor de geluidsdragersbranche is deze stad niet weg te denken en neemt hier een zeer prominente plaats in door vele platenmaatschappijen, perserijen en muziekstudio’s.
Of Haarlem zijn muziekhelden eert, weet ik niet; het zal moeten blijken. Op 6 november is het 25 jaar geleden dat pianist/mondharmonicaspeler Rob Hoeke is overleden. Eerder heb ik aandacht aan hem geschonken in mijn column Smoelschuivers. Wellicht dat Ruben Hoeke, John Schuursma, Willem Schoone, Michiel Pos of anderen een tribute-concert zouden willen geven, al dan niet in zijn geboorteplaats Haarlem. Hoeke was een échte muzikant, wars van playback. Dat bleek wel in 1969 in het televisieprogramma Twien, waarin Rob met zijn band optrad zonder de schijn te willen ophouden.
Voor deze gelegenheid wil ik eens een vrij onbekend én ongebruikelijk nummer van Rob Hoeke naar voren schuiven, dat juist niets met blues of boogie woogie van doen heeft: ‘Next World War’ (uit 1970) met een prominente rol voor saxofonist/fluitist Jan Vennik. Een nummer dat het niet verdient in de vergetelheid te raken.
Erik Bevaart
Recent Comments